Waarom schilder ik?
Waarom het antwoord belangrijk is
Enkele jaren geleden kreeg ik deze vraag:
Waarom schilder je? Waarom maak je kunst?
Er was een reden waarom deze vraag mij gesteld werd. Want de reden waarom jij en ik schilderen, kunst maken, is belangrijk om ons plezier en onze motivatie in het maken van kunst te behouden. Zodra je iets maakt voor een ander, wat een ander mooi vindt, in plaats van te maken wat je zelf wilt, dan is het lastig om dit vol te houden. Dan ontstaan er blokkades, weet je niet meer wat je moet maken. Ga je je werkplek of studio mijden.
Maar deze vraag is niet zo eenvoudig te beantwoorden.
Mijn eerste antwoord was: gewoon omdat ik het leuk vind. Veel verder dan dat kwam ik niet, omdat ik er nooit echt over had nagedacht. Het zaadje was echter geplant en dus bleef ik nadenken over deze vraag. Ok, ik vind het leuk om dingen te maken, om creatief bezig te zijn. Niet alles, want ik heb een hekel aan handwerken. Daar heb ik het geduld niet voor. Terwijl ik wel heel gedetailleerd kan schilderen, wekenlang. Ik hou ook van experimenteren, van dingen uitproberen en ontdekken wat er gebeurt. Blijkbaar maak ik ook kunst om te ontdekken, vanuit nieuwsgierigheid.
Vaak hetzelfde doen, vind ik saai. Tenminste dat zeg ik altijd tegen mezelf. Omdat ik collage ook leuk vind, op z’n tijd. En aquarel. Pastel. Maar ik merk ook dat ik steeds terugkeer naar schilderen. Of een combinatie van technieken op doek en papier.
Sommige technieken zijn voor mij meer ontspannend dan andere. Bij aquarel en inkt laat ik de verf vloeien en dingen ontstaan; ik denk nergens anders aan. Bijna therapeutisch. Dus ontspanning is ook een reden voor mij om kunst te maken.
Als kind tekende ik al veel en het waren meestal fantasiewerelden, feeën, elfjes, ridders. Ik denk nu een ontsnapping aan de werkelijkheid. Even wegdromen in een andere wereld die ik zelf kon maken. Even niet denken aan de realiteit. Dat is ook waarom ik zoveel las en lees, vooral fantasy.
Voorheen schilderde ik vooral realistisch om een moment in de tijd vast te leggen: een hommel op een distel, mijn gezin, een landschap. Maar met intuïtief schilderen heb ik geen plan. Ik laat het gebeuren vanuit mijn gevoel en onderbewuste. De dingen die ontstaan hebben een directe link met de dingen die me bezig houden. Het is interessant om daarover na te denken. Wat zie ik ontstaan en waarom? Eerst was wat ik maakte vooral heel expressief en druk, een gevoel van vrijheid wat eindelijk naar buiten kwam. Geen regels. Maar langzaam maar zeker keert de rust terug en zie ik steeds vaker iets in wat ik maak, vormen die verder uitgewerkt worden en bijna altijd worden het mensfiguren. Bijna abstract, niet uitgewerkt. Ik weet nog niet zeker of ik schilder om mijn gevoelens een plek te geven.
Ik heb steeds meer het gevoel dat er dingen samen gaan komen in mijn werk: Vrijheid en geen regels, experiment en ontdekken, ontsnapping en ontspanning, gevoel en intuïtie; mijn fantasiewereld laten ontstaan.
De vraag waarom ik schilder is nog steeds niet helemaal beantwoord. Maar inmiddels weet ik wel dat het meer is dan ‘Ik vind het gewoon leuk’ en dat ik daarom kunst wil maken.
Foto: Dit werk is bijna klaar, misschien is het zelfs al klaar want het voelt al goed. Steeds vaker zie ik ronde vormen en ontstaan daaruit groepjes mensfiguren. Een moeder met kinderen, een gezin, een verlies. Ik zie bescherming, zorg, familie en het belang ervan.
Ik denk dat dit ontstaat omdat ik dit jaar veel familieleden ben kwijt geraakt, vaak totaal onverwacht en veel te vroeg. De groepjes mensfiguren maken me duidelijk om dankbaar te zijn en tijd te maken voor gezin en familie omdat het zomaar voorbij kan zijn.









